Huil maar ...

"Huil maar, schuil maar, huil maar, bij Mij", zingt Elise Mannah, want Hij ziet "je hartstranenzee". Ik kom vrij geregeld met mensen in gesprek die ‘even een tijdje niet in de kerk komen’….want zeggen ze, dan moet ik misschien huilen als er een bepaald lied is. En dan voel ik me zo opgelaten. 

Er speelt op die momenten dan veel, en dat kunnen allerlei dingen zijn. Als dat bij jou gebeurt, mogen we Hem horen zeggen "Kom tot Mij..." En we komen bij Hem. En we storten ons hart uit. En storten onze tranen voor zijn voeten. Is dat erg? Nee. Tranen verwoorden de diepe roerselen van ons hart. Een ander kan daar niet altijd bijkomen en soms komen we er zelf niet eens bij. In de kerk kan dat er plotseling weer uitkomen, door een lied of een woord.  God kan er wel bij, zo ervaren we dan onverwachts.


Dat kan ons overvallen die onverwachtse tranen, maar laat er bij ons geen schaamte zijn. Onder het dak van God kan het gebeuren dat je 'echter' wordt. Met onze lach, met onze tranen. En ik hoop dat onze buurman - of vrouw in de kerk, een zakdoek heeft - al is het een verfrommelde - en een troostende arm en daar doorheen laat merken: "Huil maar..."

Geef je tranen maar de vrije loop

zolang het nodig is

uit: Huil maar, van Elise Mannah